ÖMÜR BOYU ÇEKSEM TUTSAKLIĞI, UNUTMAK MÜMKÜN MÜ İNSANLIĞI? GÖRÜNCE BU KAHPE KAYPAKLIĞI DEĞİŞMEM HİÇBİR ŞEYE ADAM GİBİ YAŞAMAYI… TUĞAMİRAL CEM AZİZ ÇAKMAK

1983 yılında girdiği Türk Deniz Kuvvetleri Komutanlığı’nda üstlendiği tüm görevleri başarıyla yerine getiren Tuğamiral Cem Aziz Çakmak henüz 50 yaşındayken akciğer kanseri nedeniyle hayatını kaybetmişti. Balyoz davalısı olarak 11 Şubat 2011 tarihinde girdiği cezaevinde akciğer kanserine yakalanan Çakmak, Yedikule Göğüs Hastalıkları Hastanesi’nde tedavi görürken tutuklu hastalığından dolayı infazı altı ay ertelenmiş Şubat 2014’te tahliye edilmişti. 30 Ağustos 2012 YAŞ (YÜKSEK ASKERİ ŞURA) kararı ile ilk emekli edilen subaylardan olan Çakmak tahliyesinin ardından, “3 yıldır bir kumpasla alınan özgürlüğümün bir tümör sayesinde verilmesi içimi çok acıttı” dediğinde yürekleri dağlamıştı.

Donanmanın en parlak subaylarından biri olarak anılırken geleceği hatta yaşamı elinden alınan Tuğamiral Cem Aziz Çakmak, 4 Temmuz 2015 tarihinde aramızdan ayrıldığında arkasında, doyamadığı ve yüreği buruk bir aileyle tüm silah arkadaşları üzerinde yaşanmamışlıkların verdiği pişmanlıkları bıraktı.

Bir donanma astsubayının oğlu olarak Beşiktaş semtinde doğup büyüyen ve Beşiktaş taraftarlığına gönül veren Tuğamiral Çakmak’ı www.denizkartali.com olarak ölümünün 5. Yılında hüzün ve kederle anarken, ismi gibi aziz olan hatırası önünde saygıyla eğiliyoruz.

Silah arkadaşı ve yakın dostu Emekli Deniz Kurmay Albay Barbaros Büyüksağnak

“Sevgili abim, değerli Amiralim Cem Çakmak ile yollarımız ilk olarak Beşiktaş’ta kesişti. Kambur’un Bahçesi, Köyiçi, Balık Pazarı, Ihlamur, Deryadil, Muradiye, Fulya… bunların her biri çocukken birbirimizi tanımadan yıllarımızı geçirdiğimiz Beşiktaş’ın farklı mekân ve semtleri. Aynı renklere gönül verdiğimiz Cem abi benden iki yaş ama dört sınıf büyüktü. O kadar başarılıydı ki okuduğu okulları süratle bitirmiş ve henüz 20 yaşında iken Deniz Harp Okulu’ndan Teğmen rütbesiyle mezun olup çok şeyler katacağı ve adeta bir yıldız gibi parlayacağı Türk Donanması’na 1983 yılında katılmıştı. Samimi, içten, anlayışlı, çalışkan, mesleğine aşık bir insan; mükemmel bir evlat, kardeş, eş ve baba; yurt içi ve dışında kazanılmış çok başarılı bir kariyer; birlikte çalıştığı herkes tarafından sevilen ve saygı duyulan bir karakter Cem Çakmak. Böylesine örnek bir kişinin başına gelenlere ne demeli? Uğradığı iftiralara, yaşadığı hainliklere, hapishanede iken ilk kızı Tuğçe’nin düğün mutluluğunu yaşayamamasına, en verimli zamanında emekli edilip üniformasından koparılmasına ve kendisine yapılanları bir türlü kabullenemeyip hazmedemediğinden o illet hastalığa yakalanmasına…Böyle şanssızlık olur mu? Silivri’deki mahkemede kumpasçılara “bu koltuklara oturacak ve vatana ihanetten yargılanacaksınız!” diye haykıran, hapisteyken hastalığının ağırlaşması üzerine 6 ay infaz erteleme kararıyla cezaevinden çıkışta “3 yıldır bir kumpasla alınan özgürlüğümün bir tümör sayesinde verilmesi içimi çok acıttı” diyen Cem Çakmak. Sevgili Cem abi, belki bugün fiziken aramızda olmayabilirsin ama yazdığın şiirler, söylediğin sözler ve bıraktığın derin izler hep aklımızda. Sen Türk Donanması’na yön vermiş Kutup Yıldızı’mızsın. Ne mutlu sana! Ruhun şad olsun!

Silah arkadaşı ve yakın dostu Emekli Deniz Kurmay Albay Bora Serdar

“Bizimkisi hesapsız, karşılıksız, sevgiye, samimiyete ve güvene dayalı bir dostluktu. Hani “Adam gibi adam” diyeceğim cinsten. Gününüzde artık mumla arasan bulamazsın. Hiçbir zaman unutulmayacak dostum Cem kardeşimi her geçen gün daha da özlüyorum. Adalet ve hukuk mücadelemiz onun da mücadelesi. Sözümüz söz. Ruhu şad olsun”