İKİ AMİRALİN DÜELLOSU… 205 YIL ÖNCEKİ HESAPLAŞMAYI TARKAN DENİZ YAZDI

“Seninle hiçbir ilgim olmaması benim için çok daha iyi olurdu”

Decatur böyle bir meydan okumada bulunmamıştı ve tarihçiler Barron’un suçlamasının ya bir yanlış anlaşılma ya da Barron’un Decatur’u kendisi meydan okumadan düelloya kışkırtmak ve böylece kurban gibi görünmek için yaptığı beceriksiz bir girişim olduğuna inanıyorlar. Decatur, Barron’a yanıt verdi ve Barron’un Donanma’ya yeniden katılma girişimine karşı konuştuğunu kabul etti, ancak Barron’a muhalefetinin tamamen mesleki kaygılara dayandığını temin etti. “Seninle aramızda hiçbir zaman kişisel bir fark olmadı” dedi Decatur, “Ancak bir subay olarak davranışlarının… sonsuza dek hizmete yeniden kabulünü engellemesi gerektiği fikrini benimsedim ve hâlâ da benimsiyorum.” dedi. Decatur, mektubunu Barron’un düello yapmak istemesi durumunda meydan okumayı kabul edeceğini belirterek bitirdi, ancak “Seninle hiçbir ilgim olmaması benim için çok daha iyi olurdu” dedi.

 

Barron’la düelloya doğru ivme artarken Decatur, tereddütlerine rağmen kabul etmekten başka seçeneği olmadığını hissetti; çünkü rakibinin onuru tehlikedeydi. Siyasetçiler, kamu görevlileri ve özellikle de erken dönem Amerikan Cumhuriyeti’nin askeri görevlileri arasında onur, bir bireyin itibarı açısından en önemli şeydi. Düelloyu reddetmek ya da hakarete uğradığında kendini savunmayı reddetmek hırsları olan biri için onurunu terk etmekle aynı anlama gelirdi ve bu hırsları olan biri için zayıflatıcı bir karardı. Decatur’un arkadaşı Charles Morris’in açıkladığı gibi:

“[Decatur], Amiral Barron’la görüşmekten kaçınmak için herhangi bir yola başvurursa itibarının zarar görebileceği endişesiyle hareket ediyor gibi görünüyordu.” Decatur, onurunu korumanın Barron’la düello yapma kararını körüklediğini açıkça belirtti ve düellodan günler önce şunları söyledi: “Herhangi bir erkekle [düelloya] savaşma zorunluluğundan pişmanlık duymalıyım; ama benim görüşüme göre, silahlanmayı mesleği haline getiren adam herhangi bir daveti reddetme özgürlüğüne sahip değildir.”

“Düello yapmanın hiçbir koşulda itibarı artırabileceğini düşünmüyorum”

Decatur, Barron’a yazdığı bir mektupta şöyle diyordu: “Düello yapmanın hiçbir koşulda itibarı artırabileceğini düşünmüyorum. Ve bunun, kişisel cesaretin şaşmaz bir ölçütü bile olmadığını çoktan keşfettim.” Decatur ayrıca, aksi takdirde ülkelerine hizmet edebilecek genç deniz subaylarının hayatlarını gereksiz yere riske attığı için düelloya da karşı çıktı. Decatur, komutası altındaki her subayın, daha sonra anlaşmazlığın barışçıl bir şekilde çözülmesine yardımcı olabileceği umuduyla, bir düelloya meydan okumadan veya düelloyu kabul etmeden önce her zaman Decatur’u bilgilendirme taahhüdünde bulunmasını isteyerek bu uygulamayı engellemeye çalışmıştı. Bu düzenlemeler düelloların sıklığını sınırlamada oldukça başarılıydı ve bir tarihçinin Decatur’un “donanmada düello uygulamasını engellemek için diğerlerinden daha fazlasını yaptığını” açıklamasına yol açtı.

Washington, D.C.’de düello yapmak yasadışıydı, bu yüzden iki dövüşçü 22 Mart 1820’nin dondurucu sabahında saat 9:00’da şehrin dışında, Maryland’deki Bladensburg köyü yakınlarındaki tenha bir sahada buluştu. Bu yer daha önce yaklaşık elli kadar düelloya ev sahipliği yapmış ve ona “Şans Vadisi” lakabını kazandırmıştı. Düellodan hemen önce Barron, Decatur’a şöyle dedi: “Başka bir dünyada karşılaşırsak, daha iyi arkadaş olmayı umalım.” ve Decatur da şöyle yanıt verdi: “Ben asla düşmanınız olmadım, efendim.” İki adam aynı anda ateş etti, ikisi de diğerinin kalçasına isabet etti ve yaralandılar, ancak Decatur’un yarasının çok daha ciddi olduğu kısa sürede anlaşıldı. Barron yarasından kurtuldu ve 1851’e kadar yaşadı, ancak Decatur fazla yaşamadı, çünkü kurşun kalçasını deldi ve birkaç atardamarını kesti. Decatur, “Ölümcül şekilde yaralandım. Keşke ülkemi savunurken düşmüş olsaydım.” dedi.

“Decatur ve Barron Birleşik Devletler Donanması’nda düello yapan son iki kaptandı”

Düellonun tanıkları yaralı Decatur’u hemen Lafayette Meydanı’ndaki konutuna götürdüler ve onu ön salondaki bir kanepeye yerleştirdiler. Decatur’un isteği üzerine eşi Susan ve yeğenleri onu ölüm döşeğinde görmemeleri için üst katta tutuldular. Decatur’un kritik durumuyla ilgili haberler Washington, D.C.’de hızla yayıldı ve sabahın geç saatlerinde vatandaşlar evinin dışında toplanmaya başladı. Dr. Joseph Lovell, Decatur ve ailesine yardım teklif etmek için gelmişti. Decatur o gece saat 22:00’ye kadar orada kaldı ve sonunda on iki saatten fazla dayanılmaz bir acı yaşadıktan sonra kırk bir yaşında öldü. Ceneze törenine katılan bir denizci, “Donanmanın ana direğini kaybettiğini” belirttiğinde Decatur’un kederli dul eşi şöyle dedi: “Benim için durum çok daha kötü; tamamen, tamamen bir enkaz!” Barron, Donanma’ya geri döndü, ancak bir daha asla bir gemiye komuta etmedi. 83 yaşında öldü. Decatur ve Barron Birleşik Devletler Donanması’nda düello yapan son iki kaptandı. Tarih profesörü Robert J. Allison’a göre: “Diğerleri [Decatur ve Barron’un] korkunç örneğinden ders çıkarmış ve bir daha düello yapmamaya karar vermişlerdi.”

Araştırmacı-Yazar Tarkan Deniz’in “Dünya Tarihinde Ünlü Düellolar 1552 – 2002” adlı eserinden (KYD Kitapyurdu Yay., Aralık 2024, s. 42-45) alınmıştır.