TEĞMENİM…
Senin gözlerin yeşildi teğmenim
Sen tutunca küpeşte demirleri erirdi.
Dize gelirdi ufuklar sen bakınca.
Seni düşünürdü rüyalarında kızlar.
Namus denilince sen gelirdin aklıma
Sen demirlerdin gönlümde teğmenim
Hürriyet denilince…
Yurdumun en güzel defnelerini takmıştım alnına.
En beyaz kumaşları sana dokumuştuk.
Sen vardiyadayken ben rahattım.
Deniz seninle güzeldi teğmenim,
Deniz seninle büyüktü….
Gemilerin de kardeşliği vardır teğmenim,
Gemilerin de kaderi vardır.
Şimdi biz omuz omuzayız,
Birimiz Atılay, birimiz Dumlupınar.
Biz siperde iki Mehmet gibiyiz.
Ben Oflu Hasan’ım,
Gerzeli Ali de olabilirim.
Belki de Yeniköylü Haydar’ım.
Köprüde buluşacaktık yarın.
İnanmaz Sarı kız inanmaz,
Ölecek adam mıydım ben teğmenim?
Bilirim anacığım bilirim,
Ellerin titrer şimdi.
Gürül gürül yanar için.
Ağrımı sen çektin geceler boyunca.
Aylarca karnında taşıdın.
Büyüttün sonra elimden tutup,
Yürümesini bilmezdim yürüttün.
Gülmesini de beceremezdim güldürdün…
Üstümü örttün kurt ulutan soğuklarda.
Almadan verdin yemeden yedirdin.
Bir bayrak var gözlerimde teğmenim bir bayrak.
Vatan onda, aşkım onda, süngüm onda.
Bana böyle bakma teğmenim
Kuran’a el basarım ki öldüğüme yanmam,
Doyamadım Türklüğüme doyamadım.
Kurusun mavileri denizlerin teğmenim,
Beni bayrağa sar, yalnız bunu isterim.
Sonra anama hakkımı helal et derim
Vatan sağ olsun,
Ellerinden öperim…
Ayhan HÜNALP
