Japon Felsefesi Kintsugi, kırılmış eşyaları altınla onarırken, bize kusurlardaki güzelliği görmeyi hatırlatıyor
“Dünya herkesi kırıyor ve sonra bazıları o kırık yerlerden daha güçlü çıkıyor.” Ernest Hemingway
15. Yüzyılda Japon komutan Ashikaga’nın Çin’den aldığı ve çok sevdiği porselen çaydanlık kırılır. Tamir edilmesi için de Çin’e aldığı yere geri gönderir. Çin’de çaydanlığın kırılan parçaları metallerle tutturularak tamir edilir. Komutan çaydanlığın bu kaba görünümden hiç memnun kalmaz ve Japon zanaatkarları çağırarak çaydanlığın onarımı için daha güzel bir yol bulmalarını ister. Japon zanaatkarların çaydanlığı görünümü hoş hale getirecek şekilde onarma çabaları, ortaya günümüze kadar gelen Kintsugi sanatının doğuşunu sağlar. Çaydanlığın kırılan parçaları altın tozu ile estetik bir şekilde birleştirilerek çok daha değerli bir parça haline getirilir. Komutan porselen çaydanlığını bu haliyle görünce çok beğenir ve onu eşyaları arasında en nadide parça olarak göstermeye başlar.
Japonca da Kin altın, Tsugi ise birleştirmek, yamamak demektir. Kintsugi sanatının amacı kırık objenin yapıştığında eskisi gibi hatasız, pürüzsüz görünmesi değildir. Amaç kırıkların, kusurların emekle değerli bir katkıyla birleştirilerek objenin yeniden işe yaraması, güzelleşmesi ve değerli hale gelmesidir. Bu işlem yapılırken kırıklar, çatlaklar gizlenmeye çalışılmaz, aksine objeye baktığınızda “Ben buradan kırıldım” diye size kırılan yerini adeta işaret eder. Kırılan objelerin Kintsugi yöntemi ile birleştirilmesi aslında daha masraflıdır. Çoğu zaman kırılan objeden çok daha fazla para harcayarak onarabilirsiniz. Mesela Japonya’da 25 dolara aldığınız bir kupayı kırıldıktan sonra tamir etmek için 100 dolarlık bir Kintsugi seti satın satılmaktadır. Burada amaç kırıldı diye işe yaramaz gözüyle bakıp o eşyayı atmak yerine, onu yeniden kazanmak ve bu esnada kendisini daha da kıymetli hale getirme çabasıdır. Bu sanatın altında müthiş bir yaşam felsefesi ve hayat dersi yatmaktadır.
Kintsugi sanatı Japonların “Wabi Sabi” yaşam felsefesine dayanmaktadır. Bu felsefe insanlara baktığın her şeyde güzelliği mükemmellikte değil, kusurlu ve eksik şeylerde ara diyor. Yani gerçek hayat gibi . Hayatımızda da hiç bir şey, hiçbir insan mükemmel, kusursuz, hiç kırılmamış değildir. Herkesin kusurları, kırıkları, çatlakları vardır. Eğer mükemmeli, kusursuzu ararsak çok yorulur ve hayal kırıklığı yaşarız, hayatın güzelliklerini ıskalarız. Kintsugi sanatını yaşamına adapte edebilen insanlar gerçekten başarıyı ve mutluluğu yakalıyor. Hayat yolunda ilerlerken kırılan parçalarını bir şekilde tamir edebilenler daha da değerli olarak ilerlemeye devam ediyor. Bazen kırıklarında aynı parçayı emek verip altın tozu ile yeniden yapıştırabiliyor, bazen bu parçayı hayatından çıkarıp yerine o boşluğu doldurabilecek başka bir parçayla özenle birleştiriyor. Kırıklarını emekle, bilinçli bir şekilde, bir sanatçı hassasiyetiyle tamir etmeyi başarabilen insanlar, eskisine benzeyen ama hiçbir zaman aynısı olmayacak birine dönüşüyor. “Daha mı güzel oluyor?” bunun cevabı kişilerin beklentisine göre değişebilir, ama kesinlikle daha kıymetli ve daha gösterişli. Çünkü bu kişiler kırıklarını gizlemez onlara değer verir, emek vererek tamir eder ve kendini en iyi gösterebilecek şekilde kendini bu kırık parçayla ya da başka bir parçayla tamamlar.
Ernest Hemingway “Dünya herkesi kırıyor ve sonra bazıları o kırık yerlerden daha güçlü çıkıyor.” demiş. Kendimize değer verip yaşadığımız kırgınlıkları sevgimizle, emeğimizle, güzel düşüncelerimizle Kintsugi tekniği ile tamir edersek çok daha güçlü ve cesur olarak hayatımıza devam edeceğimiz kesin. Bu tekniği hem iş hem de özel hayatımız için anlamlandırıp kırılan parçalarınızı tamir etmeye ne dersiniz. Üstelik cesaretle “Ben tam da buradan kırıldım” diyerek belirginleştirin ve daha da güzel ve değerli olarak yolunuza devam edin.
COP31’in ilk haftası, ülkelerin 1,5°C eşiğinin aşılmasının yaratacağı risklerin ve iklim eyleminin hızlandırılması gereğinin farkında olduklarına işaret eden gelişmelerle sona erdi. Ancak iklim finansmanı, uyum ve Azaltım Çalışma Programı’nın geleceği gibi kritik konularda henüz uzlaşma sağlanamadı. İkinci haftada bu ilk sinyallerin somut sonuçlara dönüştürülmesi gerekiyor.
Bazı günler vardır unutulmaz anılar barındırır içinde. İşte böyle bir gündü 12 Kasım 2026. Duayen Beybabamız Kaptan Refik Akdoğan’ın ölümü bizleri ziyadesiyle üzdü. İnsanın ölümlü olduğunu biliyorduk elbette ama bazı kimseler için sanki… O koca çınar ağabeyimiz tam 100 yaşına “dalya” dedi. Bir yıl önce 2 saatten fazla söyleşi yapıp kayda aldığımız ve bıraksak bir o kadar daha devam edecek olan o çınar, birden uçup gitmişti.
Bir gün herkes kendi hikayesini yazıp bitirecek. Kimi derin bir iz bırakarak… Kimi sessiz bir seda gibi… Kimi unutulmaz bir hatıra… Kimi ise sadece bir rüzgar gibi geçip gidecek.
Mustafa Kemal Atatürk’ün akrabalık kökleri, yalnızca bir kurucu devlet adamının anne ve babasının kimlerden geldiğini belirleme çabası olarak değil, Osmanlı Rumelisi’nin nüfus hareketlerini, aile örgütlenmesini, toplumsal aidiyetlerini ve tarihsel hafızasını birlikte değerlendiren geniş bir araştırma alanı olarak ele alınmalıdır. Böyle bir incelemede temel sorun, geçmişe doğru ne kadar çok isim sıralanabileceği değildir. Asıl mesele, ileri sürülen her akrabalık bağının hangi tür bilgiye dayandığının açıkça belirtilmesidir. Aile içi hatıralar, sonradan yazılmış biyografiler, resmî metinler, mülkiyet kayıtları ve arşiv belgeleri aynı nitelikte bilgi kaynağı değildir. Bu nedenle Atatürk’ün aile tarihini anlatırken, kesin olarak bilinen yakın akrabalardan uzak kökenlere ilişkin yorumlara kadar tüm bilgilerin güvenilirlik düzeyi ayrı ayrı korunmalıdır.
İMEAK Deniz Ticaret Odası’nın dört şubesinde 1 ve 2 Ekim’de gerçekleştirilen seçimlerde, resmî olmayan sonuçlara göre mavi listeler üyelerin tercihi oldu. İskenderun’da üç, Kocaeli’de iki listenin yarıştığı seçimleri Mavi Liste kazanırken, Karadeniz Ereğli’de ve Aliağa’da tek listeyle seçime katılan ekipler güven tazeledi.
Arşividen Osmanlı tarihine ışık tutan nadide bir görsel seçkiyi gün yüzüne çıktı. 1909 yılında yayınlanan Şehbal mecmuasının 6. sayısında yer alan ve 10 Mayıs 1909 tarihinde gerçekleşen Sultan V. Mehmed Reşad’ın “Kılıç Kuşanma” (Cülus) törenini belgeleyen 3 fotoğraf, dönemin siyasi atmosferini tüm ayrıntılarıyla yansıtıyor.