Karanlık evren dedektifinden ışığa yolculuk
Asıl görevi evrenin üçte birini haritalandırarak karanlık madde ve karanlık enerjinin gizemlerini çözmek olan Euclid, 2023 yılında uzaya fırlatıldı. Görevi yürüten uzmanlar, teleskobun gelişmiş görünür ışık kamerasını bu kez gökyüzünün en parlak noktasına çevirmeye karar verdi ve ortaya bu devasa harita çıktı. Dünya’dan 1,5 milyon kilometre uzaklıkta bulunan Euclid, bu görüntüyü elde etmek için Mart 2025’te 26 saat boyunca çekim yaptı. Ortaya çıkan dev mozaik, her biri gökyüzünde Ay’dan daha büyük bir alanı kaplayan dokuz ayrı fotoğrafın birleştirilmesiyle oluşturuldu. Siyah beyaz olarak yakalanan ana kareye, Hawaii’deki Kanada-Fransa-Hawaii Teleskobunun gözlemleri kullanılarak renk eklendi.
“Kozmik büyüteç” ile ötegezegen avı
Bilim insanları bu çalışmanın sadece görsel bir şölen sunmak için yapılmadığını, milyarlarca yıldız barındıran bu bölgenin ötegezegen avı için mükemmel bir laboratuvar olduğunu vurguluyor. Fotoğraf doğrudan yeni bir gezegen keşfetmese de barındırdığı 51 bilinen gezegen sistemi ve gelecekte bulunacak diğer dünyalar için kritik veriler sunuyor. Bilim insanları, “mikromerceklenme” adı verilen ve arkadaki bir yıldızın ışığının, öndeki bir başka yıldızın kütleçekimiyle bükülüp parlaması esasına dayanan yöntemi kullanıyor. Öndeki yıldızın yörüngesinde bir gezegen varsa, bu ışıkta küçük bir sapma daha meydana geliyor ve uzmanlar bu sayede gezegenlerin kütlesini net olarak ölçebiliyor. Uzmanlar, yeryüzündeki teleskoplarla binlerce saat sürecek bu taramanın Euclid tarafından sadece 26 saatte tamamlandığına dikkat çekiyor. Dünya’dan 1,5 milyon kilometre uzaklıkta, atmosferin yarattığı türbülanstan uzak bir noktadan yapılan bu çekimler, tıpkı sisli havada radara güvenmek gibi, çıplak gözle görülemeyen “yeni dünyaların” izini sürmemizi sağlıyor.
Gökyüzü: Denizcilerin Tarihi Pusulası
Binlerce yıl boyunca denizciler, rotalarını belirlemek ve açık denizlerde yönlerini bulmak için gökyüzündeki yıldızlara güvendiler. Bugün Euclid’in bize sunduğu bu detaylı mozaik, geçmişte sekstant ve yıldız haritalarıyla yapılan navigasyonun ne kadar büyük bir ölçeğe ulaştığını gösteriyor. 60 milyon yıldızı bir arada görmek, kadim denizcilerin “yol gösterici” olarak kullandığı takımyıldızların, devasa bir galaktik yapının sadece küçük bir parçası olduğunu hatırlatıyor.
Yorumlar kapalı.