KURTULUŞ SAVAŞI DESTANI -1-
(ÇANAKKALE)
Bugün, 18 Mart,
Bugün, Çanakkale’den onlarca gemi çıkacak,
Yine geçemeden.
Geçilmez çünkü O,
Yazılacak jurnallere,
Tarihe jurnallenecek,
Selamlanacak abide,
ÇANAKKALE ÇIKILACAK GEÇİLEMEDEN YİNE
Yedi ceddimiz, yedi düvele dedi bunu 1915’te,
Yedi gök yarıldı, geçilemedi Canakkale.
Yedi uyurlar uyandı,
Yer misin yemez misin,
Çimenlik,. Mecidiye, Hamidiye’den,
Namazgâh, Orhaniye, Mesudiye’den
Salvo atisi yapan topçuların kızıl sesi yaladı
Bouvet, Irresistable ve Ocean’ın silyonlarını
Allah Allah diye…
Oysa…oysa…oysa neferin yediği önünde,
Yemediği arkasında değildi.
Evet, bir koca millet arkasındaydı,
Ama yediği azık kuş kadardı,
Azdı kurban olduğum Mehmedimin.
Karnı da toktu ha… yezidin yalanına,
Düşmanın talanına,
Uzak Asya’ dan, Afrika’dan bile,
İngiliz puştunun fitnesiyle gelen,
İblisin taşeronlarına,
Dar ettiler koskoca boğazı,
Boğazladılar Karanlık Liman’da,
Nusrat’ın döktüğü mayınlar,
Mezar taşları oldu
Sonra sonsuzun güneşi doğdu,
Mustafa Kemal.
Hidrojen helyuma füzyonlanmasa bile,
Aydınlatacaktı O,
Isıtacaktı içimizi de
Dünyamızı da
Sonsuza kadar…
Öyle de oldu…
Lakin bizi ısıtan o güneş, yaktı mendeburu
Kâbusu oldu, korkulu bir rüya görüp
Derin uykulardan uyandıklarında, çoook geçti.
Mehmedimin iman dolu göğsü,
Başlarında Mustafa Kemal
Paramparça etti müstevlilerin ihtirasını
Tarih henüz farkında değildi ama
Yüzyıllarca,
Bir değil, on değil, yüz değil binlerce vakanüvis yazacaktı bu destanı da
Yine de yetmeyecekti iman dolu bir milletin,
Bir de bir insanüstünün, Çanakkale’de başlayan, Bir efsanenin hikâyesini anlatmaya…
