Mersin’i ve Türkiye’yi yönetenlere hatırlatıyorum: Arşiv unutmaz, tarih affetmez!

Başlarken: Biraz sonra okuyacağınız makale, daha evvel sayısız defalar kaleme almış olduğum, “Mersin’in ve Türkiye’nin denizcileşmesi” konusunda fikrî takibe devam eden yeni bir yazıdır.

Başlarken: Değerli okurlar, birazdan okuyacağınız“Kıbrıs’ta kahrolduğum an” isimli makalemi 25 Şubat 2020 tarihinde yayımlamıştım. Daha sonra 17 Eylül 2020 ve 20 Temmuz 2021 tarihlerinde giriş kısmına küçük ilaveler yaparak iki defa daha yayımladım. Okumakta olduğunuz bu küçük açıklamayla birlikte bu makalemi dördüncü defa yayımlamış oluyorum.

1 Temmuz Denizcilik ve Kabotaj Bayramı’mız ve birkaç hafta sonra 20 Temmuz Kıbrıs Barış Harekâtı’mızın yıl dönümü olması vesilesiyle yazıyı bir defa daha okurlara sunmak istedim.
Aziz Cumhurbaşkanım Rauf Denktaş’ın muazzep edilen ruhu huzura kavuşturuluncaya kadar gerekirse onlarca defa daha bu yazıyı yayımlayacağım.

3 Temmuz 2022

İftihar kaynağımız MİLGEM’in doğuş öyküsü   İnsanı insan yapan hasletler vardır. Bunların bazıları doğuştan gelen kişilik...

Sivil ve sade bir Türk vatandaşı olarak, ülkemizin millî menfaatleri ve millî güvenliği hususlarında izlenmesi gereken siyasetlerle ilgili kafa yoruyor ve düşüncelerimi yazılarım vasıtasıyla kamuoyuna aktarıyorum.
Asker kökenli ve konunun “meslekten” uzmanı olmadığım için, özellikle millî güvenlik konularında doğru ve açık kaynakları takip ederek bilgilenmeye çalışıyorum.

NATO konusu askerî ve siyasî bir ihtisas alanı olduğundan, işin askerî tarafını pek çok farklı kaynak okumalarıyla irdelerken, çok güvendiğim ve değer verdiğim bazı komutanlarımızın görüşlerinden de yararlanıyorum.

NATO bağlamında değerlendirmek istediğim Millî Ordu konusunda, mevcut bilgi ve görüşlerimi daha da derinleştirmek açısından çok kıymetli iki komutanımızı telefonla arayarak görüşlerini aldım.
Her ikisinden de müsaade aldığım için, yazı içinde görüşlerini aktaracağım.

NATO’dan çıkmalı mıyız?

Başlarken: Böyle önemli ve hacimli bir konuyu bir makalenin sınırları içerisinde tutmak hakikaten çok güç. Elimden gelen en sade biçimde yazmaya gayret edeceğim. Tarihsel arka plana girmeyeceğim. Ayrıca pek çok konuyu kısaltmak ya da hiç yer vermemek yöntemini benimseyeceğim. Yine de uzunca bir yazı olacağını tahmin ediyorum. Umarım ilgiyle okursunuz.
***
Mersin’in sıcağı ve özellikle nemi olanca boğuculuğuyla üzerimize çökmeye başladığı için, hafta sonları eğer zorunlu değilse evden dışarı adım atmıyorum.
Geçtiğimiz hafta sonunu evde geçirirken, bir ara, namuslu ve vicdanlı gerçek bir aydın olan sevgili yeğenim Mert’le (Özge) telefonda oldukça doyurucu bir sohbet yaptım.
Birazdan okuyacağınız yazıya bu verimli sohbetin ilhamıyla başlıyorum.
***

29 Nisan 2022 tarihi, vatanın çok kıymetli evlâdı, eşsiz değerdeki insan Oramiral Özden Örnek’in bizlere veda ederek sonsuzluğa ulaşmasının dördüncü yıl dönümü.

Ülkemizdeki iktidarın bazı politikalarını değiştirme ihtiyacı hissetmesi, sanırım Trump’ın seçimi kaybedeceğinin kesinleşmesiyle başladı. O zamandan bugüne bazı konularda geri adımlar atılıyor. Ukrayna savaşının sonucuna bağlı olarak bu durumun artacağı öngörülebilir.

Bu ani değişim şimdilik Doğu Akdeniz’de olumsuz etkilerini göstermeye başladı. Geliniz, çok özet olarak konuyu inceleyelim.

Geçtiğimiz günlerde, ülkelerin savunma harcamalarına ayırdıkları bütçe ile ilgili rakamlar açıklandı.
Listede ABD, her zaman olduğu gibi ilk sırada. Yıllar itibarıyla AB ülkelerinden Fransa, Almanya, İtalya ile topluluktan ayrılan İngiltere ilk 10-12 arasında yer alıyorlar.
(Yani Türkiye’ye düşmanca tavırlarını artıran Batı emperyalizmi silahlanmasını aralıksız ve artırarak devam ediyor.)
2021 yılına bakıldığında en çarpıcı artış Yunanistan’da. Savunma bütçelerini tam 5 kat artırarak 5,49 milyar avroya yükseltmişler. Bu rakamın GSYH’ye oranı %2,58.
Bu tür harcamalarda miktar elbette önemlidir ama savunmaya ayrılan paranın ilgili ülke GSYH’sine oranı o ülkenin niyetini açığa çıkarır.
Yunanistan, 2021’de ABD’den sonra en fazla oransal artışı yapan ülkedir.
Bu ülkenin %2,58 oranına karşı Türkiye %1,89’da kalmıştır.

Türk Deniz Kuvvetleri, 1081 yılında kurulan ve 1000 senelik tarihi başarılılarla dolu bir kurumdur. Maalesef Osmanlı’nın duraklama ve gerileme dönemlerinde etkisi giderek azalmış ve Türk’ler 20. yüzyıla donanmasız olarak girmiştir.
Elbette ki Türk denizciliğinden bahsederken sadece Deniz Kuvvetleri değil, deniz üzerinden yapılan her türlü ekonomik faaliyet ile kültürel, bilimsel ve sosyal faaliyetler de anlaşılmalıdır.
***

Devletlerin hayatlarının doğal akışında ve devletler arası ilişkilerde bazı simgelerin büyük anlam ve önemi vardır.
Bu simgeler kimi zaman kişi ismi, kimi zaman olay, kavram, yer ismi veya tarih biçiminde kullanılabilir. Bazen de muhataplara mesaj ve jest niteliği taşır. Bu mesajlar olumlu olabileceği gibi, olumsuzluk da içerebilir.
Simgeler; millî tarihe sahip çıkmak ve millî birliğe atıfta bulunmak, moral üstünlük sağlamak, karşı tarafı baskılamak, gözdağı vermek ve hatta tahrik etmek ve kışkırtmak amacıyla kullanılabilmektedir.
Simgeler vasıtasıyla iç cepheyi tahkim etmek amaçlanırken, aynı zamanda, muhatap ülkelere mesaj vererek hasımları yıpratmak amacı da güdülmektedir.
Bir ülke için önemli olan ve millî/manevi değere sahip bazı olay, kişi ya da tarihlerin; simge hâline getirilerek o ülkeyi rencide etmek ve “ezmek” amacıyla kullanımına sıkça rastlanmaktadır.
***