GenelÖzlem Ulubay Şahin ve Özkan Şahin çifti olarak 2013 yazından bu güne teknede yaşıyoruz. Özkan Büyükçekmece’nin sayfiye sayıldığı zamanlarda babası ve arkadaşlarına ait kayığı kaçıran bir afacan olarak sevdalanıyor denize. Elinde 7 yaşında babasının yanında çalışırken geçirdiği bir iş kazasından iz taşıyan ve ona bakıp bakıp hatırlayan, ömrünün 36. yılında ne yapıyorum ben deyip, içindeki sesi dinleyip, insanın en büyük hırslarından birine “para kazanma hırsına “gem vurdu. Genç bir sanayici iken ve aslında işinin zirvesindeyken, ani bir kararla işini bıraktı ve biz tanışmadan bir yıl önce, 2012 yılında tekne satın alıp, Bodrum’a yerleşti. Aslında ani bir karar sayılmaz, üzerinde çok düşünülmüş de. 1972 Nobel Edebiyat Ödülü’nün sahibi Heinrich Böll’ün efsane bir hikayesi vardır “Balık Tutma Sanatı”. Orada bir balıkçıyla turistin arasında geçen, insana yaşamı boyunca uğraştığı, didindiği şeyleri sorgulatır cinsten, bir konuşma ilham olmuş Öz’e biraz da. Genç yaşta kalp krizi ve beyin kanaması ile kaybettiği dostları, ziyaret ettiği yaşı büyük sanayicilerin banka hesaplarıyla aynı orantıda dolu ilaç çekmeceleri… Özkan’ı sanki bir kısır döngünün içindeymiş gibi hissettiriyor. Ve yer kürede ne kadar vaktinin olduğunu bilmediğini farkına varıyor ve kalan vaktinde de yapmak istediği şeyi; yani denizi, yelkeni ve sakin yaşamı seçiyor. E tabii ki alıştığı belirli bir yaşam standartı var onu da küçültüyor. Mesela arabamızı sattık. E gerek yok. Birçok şeyin gereksizliğini fark ettik. Deniz öğretiyor; sabrı da, aşkı da, hayatı da, akışı da…
Sonbaharın kışa evrildiği günlerin birinde 8 aylık bir mücadeleci olarak gelmişim dünyaya Samsun’un Çarşamba ilçesinde. Karadeniz ruhu, amazon kadını olmak kodlarımda var yani. Çocukken kimse balıkların da bir türünün uçabildiğini söylemedi ama elime resimli (aslında fotoğraflı) atlas verdiler oyalanayım diye. İşte o günlerde başladı hayal kumpanyaları kurulmaya, sonra Mobby dick, define avcıları, Çoşkun Aral’ın haberci programı vs. ile alevlenen dünyaya ve olan bitene merak duygumun ateşiyle, savaş muhabirliği hayaliyle, keşfetmenin güzelliğiyle ekonomi bitirmeme rağmen televizyondu, haberdi, belgeseldi derken Özkan’la tanışıp tekneye bir biniyorum ve onun deyişiyle bir daha inmiyorum. Kariyer falan görmüyor gözüm. Zaten 3 ay sonra da evlenme kararı alıp, hızlı bir şekilde hayatlarımızı birleştirdik. Bilinçli bir seçimle, bir ev açmadık, mobilya almadık, bunlara ihtiyaç duymadık, tanıştığımız günden bu güne evimiz teknemiz. Aslında ilk 3 sene kışları İstanbul’un farklı şehirlerinde eşyalı evler kiraladık sadece özel eşyalarımızla oradan oraya sürüklendik. Ve sonra bu işin ne kadar gereksiz ve yorucu olduğunu fark edip ondan da vazgeçtik. İlk teknemiz tek gövde bir yelkenli idi, 4 yıldır da çift gövdeli yelkenlimiz, 421 Lagoon Katamaran Özi’de yaşıyoruz. Biz hayallere yelken açmış, ertelemeyip o adımı atmış bir çift olarak da, herkes için, her koşulda, bakış açısını değiştirerek “Başka Türlü Yaşamak Mümkün” diyor ve deneyimlerimizi sosyal medya hesaplarında “baskaturluyasamak” olarak paylaşıyoruz.
